Niet storen a.u.b.

Het verhaal

Don’t Bother to knock begint met twee vrouwen op twee verschillende plekken in het McKinley Hotel: beneden in de bar zit een zangeres met liefdesproblemen, en boven in een kamer op de negende verdieping loopt een onervaren babysitter rond. So far so good.

Zangeres Lyn Lesley (een debuterende Anne Bancroft) heeft het  uitgemaakt met haar lief, de piloot Jed Towers (Richard Widmark) die haar komt opzoeken om te snappen waarom. Ondertussen blijkt dat er iets niet klopt met de babysitter, Nell Forbes (Marilyn Monroe). Ze is duidelijk niet goed met kinderen en doet zomaar de kleren en juwelen aan die ze in de hotelkamer vindt.

Als Jed boos op zijn bed zit, ziet hij door het raam aan de overkant Nell helemaal uitgedost zitten en belt haar op. Zij nodigt hem uit voor een drankje. En hoe langer Jed blijft, hoe gevaarlijker Nell wordt…

Don’t bother to sing

Don’t bother to knock kan je voor geen meter vergelijken met het kassucces Singin’ in the rain dat hetzelfde jaar uitkwam. De film bevat bovendien geen debuterende Brigitte Bardot en beschikt niet over het charisma van de toneelhit The Mousetrap. Maar toch heeft deze zwart-witfilm iets beklijvends.

Het hele verhaal draait op voorzichtig opgebouwde suspense. Hoe? Door muziek op de tegenovergestelde manier te gebruiken dan we als kijkers gewend zijn. Denk maar aan Jaws of afleveringen van CSI: als het spannend wordt, zwellen de dissonanten aan en weten we dat we ons moeten schrapzetten. Maar in deze film niet, integendeel. De muziek van Lyn Lesly in de bar kan je namelijk ook horen in de kamers. En het is pas wanneer de muziek wordt afgezet, dat  je voor het eerst merkt dat Nell niet normaal is. En zo gaat het de hele film door: geen geluid? Gevaar in de lucht!

We love Marilyn

De vrouwelijke hoofdrol in Don’t Bother to knock wordt gespeeld door Marilyn Monroe. We weten ondertussen ontzettend veel over haar leven én haar lichaam. Ze heette oorspronkelijk Norma Jean Mortensen (of Baker, afhankelijk van je bron), smeerde het liefst Nivea, waste 15 keer per dag haar gezicht, had een C-cup, bezat 400 boeken, dronk het liefst Dom Perignon, onderging een psychoanalyse om een beter actrice te worden, en ging altijd uit in jurken van de studio. Haar naam bij het grote publiek was ‘the blonde bombshell’, en zelfs nu, (50 jaar na haar dood) zijn veel vrouwen absolute liefhebbers van Some Like It Hot en Gentlemen Prefer Blondes. En juist daarom is ‘Don’t bother to knock’ zo verfrissend. Had je er al eens van gehoord? Kom je er quotes van tegen op koffietassen? Vind je er scènes van terug op koekendozen? I rest my case.

Meer dan een sexpot

De film verscheen in 1952. In datzelfde jaar dreigden de naaktfoto’s waar Marilyn in 1949 wegens geldnood voor poseerde, uit te lekken. Om haar carrière te redden, maakte ze het nieuws over haar medewerking aan de Golden Dream Calendar maar snel zelf bekend. Want, in haar eigen woorden : “I want to be a big star more than anything. It's something precious.” Haar eerlijkheid wierp zijn vruchten af, en de foto’s trokken de aandacht van Hugh Hefner. Een jaar later kreeg ze de ongelooflijke eer om als allereerste te poseren voor de Playboy centerfold. Maar ook daar kreeg ze spijt van – sinds de foto’s aan het licht kwamen, werd ze immers enkel nog gecast als domme blondine of als sexpot. Daarom zocht Marilyn met opzet een moeilijke rol uit. Zo kon ze critici, die haar enkel nog als sekssymbool zagen, bewijzen dat ze wél echt kon acteren. Of ze daar met deze film in is geslaagd, zal je zelf moeten uitmaken…