Testosteron

Anti-hormoon

Meestal ben ik voor meer - meer balletjes in de soep, meer treinen tijdens de spits, meer naakt op straat. Maar wat het mannelijk geslachtshormoon betreft juich ik 'minder' toe. Met de puberteit ging mijn productie van testosteron door het dak. Daar ging het koorstemmetje, daar kwam de snor. Ik liet het jaren voortwoekeren, tot ik afgelopen zomer de krachten bundelde met zijn erfvijand, Androcur.

Sinds deze zomer slik ik Androcur, een anti-hormoon dat mijn testosterongehalte decimeert. Ik verkeer daarmee in het illustere gezelschap van seksuele delinquenten en mannen met prostaatkanker, die ook elke avond na het avondeten het pilletje doorslikken. Testosteron is niet goed voor ons. Ik kan niet voor de andere heren spreken, maar ik wil er graag helemaal van af zijn.

Er ging veel twijfel vooraf aan de start van die anti-hormoonkuur. Moest ik dit wel doen, zouden de nadelen wel opwegen tegen de voordelen. En vooral: wat zouden die voordelen zijn. Internetfora brachten geen soelaas, want de ervaringen liepen sterk uiteen. Meestal daalde het libido tot ongekende diepten, soms nam het net toe; sommigen voelden zich neerslachtig, anderen neerslachtig en depressief. Het werd een sprong in het duister.

Bye bye libido

Androcur en ik lachen samen heel wat af. Lachen was het toen na de eerste week van ons verbond Libido de aftocht blies, met de staart tussen de benen. Die hebben we wekenlang niet meer terug gezien. De landingsbanen die zich vanaf mijn puberteit een weg trokken door mijn hoofdhaar, werden plots overwoekerd door babyhaar. 2-0. Het is stil aan de overkant.

Arme Testosteron

En toch heb ik soms met hem te doen, Testosteron (daar heb je mijn meevoelende vrouwelijke ik). Hij wordt geassocieerd met agressie en antisociaal gedrag, met bruutheid en ongevoeligheid. Misschien wel onterecht, want de vele wetenschappelijke studies spreken elkaar tegen. Maar Testosteron heeft ook zijn kwaliteiten. Om die te erkennen heb ik de wetenschap niet nodig: de spiegel en de weegschaal vertellen me alles over verslappende spieren en vertragende metabolismen nu mister T. mijn lijf stilaan verlaat.

Mijn testosteron daalt, waardoor ik ontmannelijk. Vervrouwelijken gebeurt alleen een beetje; mijn oestrogeengehalte stijgt in relatieve waarden. En toch zijn de verschillen intergalactisch groot met het pre-Androcur tijdperk. Plots viel de filter weg die me tot observator van mijn eigen leven maakte. Ik sta meer in het nu. Waar ik vroeger een spotlicht was, ben ik nu een mistlamp. Mijn emotioneel spectrum dijt verder uit. Ik voel me meer verbonden met mensen en dingen, hecht me sneller.

Ben ik dan (meer) vrouw? Geen idee. Alvast meer mezelf, da's een begin.

- Lees ook de andere verhalen uit de reeks: Iedereen vrouw!